Erfstuk van opa op vader op zoon

Wat ontzettend tof om hier wat meer over mijn VW project te mogen delen.

Mijn VAG-geschiedenis

Ik ben Ralph Stoové en gepassioneerd autoliefhebber. Zelfs heb ik van mijn hobby deels mijn werk kunnen maken als redacteur in de auto- en autosportjournalistiek. Ik ben dus niet eenkennig qua merken, maar aangezien ik ben opgegroeid met VAG-producten in de familie, heeft er eigenlijk altijd wel een VAG-auto in mijn wagenpark gezeten. Zo reed ik jaren terug als daily een van de slechts 17 in Nederland geleverde Škoda Octavia’s 20VT Laurin en Klement (uit 2000) en had ik ruim 20 jaar lang een ’89 Volkswagen Corrado G60 als hobby-auto. En nu ben ik dus bezig met de restauratie en ombouw van een VW Golf MK2, een erfstuk dat ook geschikt gemaakt wordt voor mijn fysieke beperkingen.

VAG in de familie

De liefde voor het merk zit daarom toch wel diep. Dat begon allemaal bij mijn opa. Die kocht altijd nieuwe auto’s, waarna hij die na een aantal jaar steevast overdeed aan mijn vader om zelf weer een nieuwe wagen aan te schaffen. Zijn eerste VAG-product betrof een Audi 50. Toen die helemaal opgereden was, kwam er een ’82 Golf Mk1 voor in de plaats. Uiteindelijk kwam die Golf Mk1 van mijn opa, via mijn vader bij mijn oudere broer terecht.

Even hoopte ik als puber die Golf Mk1 ook over te nemen van mijn broertje, maar vlak voor het behalen van mijn rijbewijs liep die volledig in de soep. Volgens de verhalen zou de auto zijn afgevoerd naar de sloop, maar een aantal jaren geleden kwam ik erachter dat de auto (nu als diesel ipv benzine) nog altijd staat geregistreerd.

Degelijk en sober

Na de Golf Mk1 kwam er als bijna vanzelfsprekend een Golf Mk2. Daarmee komen we ook meteen bij het leidend voorwerp van dit verhaal. Die Golf 1.6 CL zou de laatste auto zijn die mijn opa kocht. Letterlijk met een koffertje contanten liep hij in 1988 dealer Wittebrug in Den Haag binnen om de auto aan te schaffen.

Mijn opa was een man van degelijkheid en soberheid. Hij had vooraf dus heel goed nagedacht over de specificaties. Hij gaf niets om luxe, dus zelfs een radio vinkte hij niet aan op het orderformulier. Liever had hij chromen deurschelpen achter de handvatten, zodat de lak niet beschadigde door nagels. De lak zelf moest, net als de Audi 50 en Golf Mk1, zilvergrijs metallic zijn. Hij had zich laten vertellen dat dat de sterkste lak was, dus een andere kleur was voor hem niet denkbaar. Wel gunde hij zichzelf en mijn oma de CL-uitvoering voor net dat beetje meer comfort, al betekende dat in de praktijk nauwelijks meer dan een chromen biesje op het dashboard en een extra chromen randje op de voor- en achterbumper.

Des te opvallender is het dat hij wel een verhoogde luchtinlaat op de motorkap bestelde, op een 1.6 nauwelijks geleverd en (bij mijn weten) zelfs niet standaard op een GTI. Mijn opa kennende, zal de verkoper een overtuigend praatje hebben gehouden dat zo’n luchthapper beter zou zijn geweest voor de koeling van de motor.

Mijn ouders erfden de Golf van mijn opa

In 1996 overleed mijn opa, waardoor de Golf Mk2 als erfstuk overging naar mijn ouders. Het werd het nieuwe dagelijkse vervoermiddel van ons gezin. Van dagelijkse ritjes tot aan de vakanties naar Oostenrijk, Zweden en Noorwegen; ik beleefde ze allemaal op de achterbank, zonder gordels. Mijn moeder was de vaste bijrijder van mijn vader en ik zie nog voor me hoe ze bij elke stevige klim in de bergen als een soort bemoediging op het dashboard wat ‘schouderklopjes’ uitdeelde.

Toen mijn broertje en ik eenmaal het huis uit waren, kwam er voor mijn ouders de ruimte om ook vaker op vakantie te gaan. Het werd voor mijn vader een sport om zoveel mogelijk Europese landen te bezoeken met de Golf. Uiteindelijk bleef de teller steken op 17. Na het overlijden van mijn moeder en de steeds hoger wordende leeftijd van mijn vader, besloot hij in 2020 dat het welletjes was voor de Golf en kocht toch wat nieuwers.

Onrijdbaar

Omdat ik al vanaf mijn tienerjaren aangaf dat ik de auto ooit wilde overnemen, kreeg ik toen geheel volgens de familietradities de auto in bezit. Het blijft bijzonder dat de auto daardoor vanaf nieuw al drie generaties in de familie blijft. De auto gaat dan ook nooit meer weg.

Meteen ermee rijden ging echter niet. Ondanks de degelijke bouw van de Golf Mk2 had 32 jaar in weer en wind vat gekregen op de carrosserie. Werkelijk geen enkel paneel had geen roest. Bovendien had ik door progressieve ziekten fysieke beperkingen opgelopen waardoor ik niet meer met een ‘gewone’ bediening kon autorijden.

Restauratie en ombouw naar hoofd- en handbediening

Om toch van de Golf te kunnen gaan genieten, startte ik een flink project. Een bevriende garagist (Autobedrijf Mazier in Ermelo) vond ik bereid om de carrosserie volledig te restaureren en om de auto van de handgeschakelde vierversnellingsbak om te bouwen naar een automaat.

Zo kwamen er nieuwe spatbordranden, dorpels, stukken bodemplaat, schutbord, achterlichtframes, zijpanelen, etc in. Na het laswerk werd de gehele auto van binnen en van buiten opnieuw in de originele zilvergrijze kleur gespoten. Een automaat van een Golf Mk2 was snel gevonden, maar de ontbrekende schakelkabel moet nog worden nagemaakt. Op dit moment ondergaat Autobedrijf Mazier een flinke metamorfose, dus staat het project even stil. Naar verwachting zal het afmaken in 2026 verder gaan.

Na de restauratie zal de Golf nog moeten worden aangepast aan mijn handicap en fysieke mogelijkheden. Dat betekent dat er hoofd- en handbediening in moet komen. Ik wil proberen de eighties look te behouden van de Golf, dus ik ben met een autoaanpasbedrijf aan het onderzoeken hoe we die ‘gehandicaptenbediening’ er zo jaren tachtig mogelijk uit kunnen laten zien.

Vorderingen, Instagram en publicaties?

Daarna kan ik dan eindelijk genieten van de Golf, waarbij ik er met name plezierritten mee zal maken. Zodra er vorderingen zijn, zal ik deze blog updaten.

Het project is, samen met mijn ‘mooiste rolstoelbusje van Nederland’, te volgen op Instagram onder @wheelchairvantastic.

Verder heb ik in de allereerste editie en in nummer 6 van Youngtimer Magazine twee mooie reportages mogen maken over deze Golf, toen nog in bezit van mijn ouders.

Ook verscheen in maart 2024 in De Telegraaf een artikel over mijn Golfje en mijn bus in de rubriek ‘Mijn garage’.